Manila Chronicles: Huwebes, MRT, at ang litanya tungkol sa pangit ng isang pasaherong nagmamaganda

Naririnig ko si Rebecca Black na kumakanta ng kanyang makabagbag-damdaming "Friday" kahit Huwebes pa lang ngayon. At hindi yan dahil natutuwa ako sa kanta. Nababadtrip ako kaya gusto kong gawing katatawanan ang kabadtripan ko. Ewan lang kung matawa ako.

Tulad ng araw-araw na kaganapan tuwing umaga, magbibiyahe ako galing bahay. Maghihintay ng jeep papuntang MRT. Aakyat ng hagdanan dahil hinaharangan nila ang escalator para daw sa "crowd control". Anong crowd control? Tsk. Pagdating sa may guard, inspeksyon, inspeksyon!  Malas na lang kung ang nasa harapan ay sandamukal ang dala o kaya e nakalimutang hindi pala pwedeng magdala ng softdrinks ng Mcdo sa loob ng tren. Kung susuwertehin, madali lang ang inspeksyon. Sisilip lang ang mga guards sa bag ko, so kahit may dala akong matulis na bagay ay hindi nila mapapansin dahil sa dami ng tao, kailangan nilang magmadali sa pag-iinspeksyon.

Buti na lang may tiket na ako. Kahit nasanay ako sa UP bilang Unibersidad ng Pila, hindi ko pa rin nagugustuhang pumila lalo na MRT na grabe ang ugali ng mga tao. At least sa UP, may decency ang mga tao sa pagpila. May hiya, at kahit kaya nilang i-argue ang maaari nilang gawing kabulastugan, mas pinipili pa rin ng mga taga-UP na sumunod sa pila dahil walang ibang paraan kundi yun! Haha! Sa MRT, wala rin namang ibang paraan pero bukod sa lahat na ng amoy ay maaamoy mo, sisiksikin ka pa rin kahit sa pila. Para namang may mababago kung maniniksik sila.

Hindi pa natatapos ang kalbaryo dun. Kahit makasakay ka na sa tren pagkaraan ng mahabang panahon, hindi ka pa rin makakahanda sa kung anong maaaring mangyari sa loob ng tren. Swerte mo na kung hindi masiraan ang tren. Kung may bait lang ang mga tren ng MRT, suki na sila ng Mental Hospital dahil lagi silang nasisiraan!

Sa Php15 binabayaran mo sa pagsakay sa MRT, ang katumbas lang nito ay ang kung anong tinatapakan ng paa mo. Hndi kasali ang espayong inuukopa ng iyong katawan, regardless of your size. Ang payat at ang mataba ay pareho lang. Dahil pagpasok ng tren, nawawala na ang konsepto ng espasyo. Sasabihin pa ng driver, "Maluwag pa po." Maluwag ka diyan!!! Kayo kaya ang maging pasahero!

Kung video game lang ang pagsakay sa MRT, dapat marami kang Lives, Energy at Weapons dahil hindi ka makaka-survive kung wala ka na nun! Survival of the fittest, survival of the makakapal, survival of the walang pakialam. At pagdating sa destinasyon, kailangan mo talagang magpasalamat na buhay ka pa.

Sa araw na ito, mukhang naubusan yata ako ng Energy at Weapon. Iisa na lang din yata ang Buhay ko. Delikado na. Tapos pagsakay ko ng jeep, may dalawang babaeng nagtsi-tsismisan tungkol sa kanilang lab(o)life. Haha. Tsismis. Pampadami ng Energy.

Ayon sa kuwento ng isa, may lebel daw ang kapangitan. May medyo pangit, bearable ang kapangitan, pangit, pangit na pangit, at nuknukan ng pangit. Ang lalaki na object ng kanilang pangungutya ay isa yatang manliligaw. At dahil nanliligaw, may date na naganap. Sa sobrang pangit daw ng lalaki, yung babaeng nagkukuwento ay lumayo nang makakita siya ng kakilala. Gusto ko pa sanang makinig sa kanilang kuwento kaya lang nung makita ko yung babaeng nagkukuwento, naubos lahat ng Energy ko sa sobrang hindi ko matanggap na pangitain. (Alam na!)

Kailangan kong mag-replenish ng Energy. Kasi bukas, Biyernes, uulit lang din ang ganitong pangyayari sa MRT. E ano naman kayang sidedish na kuwento ang mauulinigan ko? Hmmm...

Moda-modahan sa Hapon

Iisang langit lamang ang nagkakanlong sa ating dalawa, at ngayon kahit gaano ka kalayo, sa bibihirang pagkakataong ito, pareho tayo ng langit na tinitingnan. Sa katunayan, malapit ka kumpara sa dati. Kung pwede nga lang sana kitang abutin, pinilit ko na sanang idinipa ang aking mga braso't kamay para lang maabot ka. Pero kahit na ang layo mo sa akin ay kulang lang sa isang dipa, hindi pa rin kita pwedeng abutin. Hindi na pwede.

Kaya hanggang sa ganito na lang ako -- nalulugod sa miminsanang pagmasid sa magandang dapithapong dumaraan nang sabay sa ating dalawa.

Virtual Moda

"I’m only okay

when the palm of your hand is

in the palm of mine."

— Daily Haiku on Love by Tyler Knott Gregson

Panandaliang Aliw

Parang one night stand lang or one-day promo...














Had the opportunity to use Nikon D40 in Baguio last weekend. Buti na lang, the office owns one and they let me use it. :P

Nakikipagkilala pa ako sa DSLR. I still have tons of things to learn, so please be nice. (Thanks to Amer, though, and to his photojourn lectures in our 2007 CJW escapade.) :P

Ashes and Wine

Don't know what to do anymore. I've lost the only love worth fighting for. I'll drown in my tear-storming sea. That would show you that would make you hurt like me all the same. I don't want mudslinging games. It's such a shame to let you walk away.

Is there a chance? A fragment of light at the end of the tunnel? A reason to fight? Is there a chance you may change your mind? Or are we ashes and wine?

Don't know if our fate's already sealed. This day's spinning circus on a wheel. I'm ill with the thought of your kiss, coffee-laced intoxicating on her lips. Shut it out! I've got no claim on you now. Not allowed to wear your freedom down.

I'll tear myself away, that is what you need. There is nothing left to say but is there a chance?

Or are we ashes?

-- Kate Walsh

Wow, Update!

Hello Multiply! It's been a while!

(Note: The next sentences will leave you to tears with all my dramatic explanation why I haven't written anything for the last weeks, begging for some kind of compassion and understanding from my loyal readers all over the world...

Of course, it's an exaggeration. Hahaha. Nothing of that sort will ever happen -- asa pa akong may magbasa ng blog na'to! Hehe -- except for the drama thing because as you know, I can drama/ emo all night at will! Hehe! But not this time. I'll save it some other time! hehe...)

I have been busy with so many tasks - job, Sulok, etc. -  that I completely neglected my blogs. Yes, not only you, Xiauismo, so don't make tampo! :) And since my ego button has been activated due to some inspiration-turned-frustration, I decided I should lose weight and jog again. Yes, again! Hehe. I used to jog in AIT almost everyday before the gruesome Thesis period. When I stopped, ayun, I gained so much weight, and inches too! hahaha Now, I've decided I want a beach bod at least before my last slot in the calendar ceases to exist. Hehehe. Oh dear, me and my fantasies! Hahaha. And that is why I haven't had the time to write. So much for a reason, huh?

But seriously, I should start writing soon, actually, I should start writing right about now. Direk Arjay gave me the task of writing the script for Sulok's next stage play. :( But thinking about all the possible materials for it, I always get lost. I cant seem to give it a good twist. My style of writing is totally different (READ: DARK) than Arjay's so, I am having these hesitations that affect my desire to write. Hehe.

But well, I have to.

Anyway, it's GNO tonight with Lau, Sheli and Grets. I was supposed to cook dinner (Puso ng Saging recipes) but I got so tired from work, not in the mood to cook. So we just dined at Friuli. Same table as always, same sitting arrangement too! Hahaha! Kilala na yata kami dun coz we always eat there. Friuli, by the way, is just a few steps away from our place. Madaling gawin excuse ang hindi pagluluto. Hehe.

It's always nice talking with these girls. Sheli, Grets and I were still trying to convince Lau to sign up in Twitter. Hahaha! But she's too hard to convince! Pa-hard-to-get! (Plus all the other topics which I am not gonna tell here. Hahaha!) That's just for the GNO. Chika at chibog. :) After dinner, the unexpected happened... I had the urge to write!

Lo and behold! Wahahaha! Ito na yun, yung gusto kong isulat! Boinks!

Hahahaha!

Manila Chronicles: Wake me up before BINONDO

Foodtrip + Picture taking + paghahanap ng regalo kay Arjay + gala = BINONDO!!! ^^

The Ring

Pangalawa na 'to.

Unang beses, si Said, yung Mexicanong Civil Engr na nagpi-PhD ngayon sa Unibersidad Nacional de Autonoma de Mexico (UNAM) na gwapo at swak ang trip sa trip ko. Sayang yun, pero noon naman e dinedma ko lang talaga ang singsing na nakita ko sa palasingsingan sa kaliwang kamay niya. Hindi rin naman niya kinuwento. Mas nakuwento pa nga niya ang nanay at dalawang kapatid niyang babae na mas panganay sa kanya. After ilang araw, na-confirm ko na lang na totoo ang ibig sabihin ng singsing niya.

Ngayon naman, walang singsing. So inassume ko na single ito, so pwede. Nag-ilusyon. Nagpa-cute. Maraming kilig moments ng mag-isa - dahil hindi rin naman niya ako pinapansin - at nagbabalak magpa-cute sa mga susunod na araw. E biglang nalaman kong wala, may asawa na at anak si THE CRUSH. So wala nang pagpapacute na magaganap.

Hay. Badtrip.

Nagsusumixteen Series: Harmless and Innocent

Dalawa ang crush ko ngayon: isang HARMLESS na pagka-crush at isang INNOCENT crush (at pagkacrush na rin).

(At oo, naririnig ko ang sarili kong sumisigaw, "Eeeeewwww, Ligay!!! Crush? Uso pa ba yan sa edad mo? My gulay!!!" Whatever. Age doesn't matter, does it? hahaha *boogsh*)

Anyhoo, si Harmless crush, a.k.a THE CRUSH, ay ang aking THE CRUSH! Hahaha. First time ko siyang nakita somehow nakuha niya agad atensyon ko. Di ko lang inaamin sa sarili ko. Tipong sa isang room na may mahigit 20 na tao, siya lang ang naalala ko paglabas ko ng kwarto. Hehehe... (Partly dahil kamukha niya si The Ex na sabi nina Lau at Sheli ay hindi naman, ay mali HINDI pala ang sabi nila.) Wala (pa) akong masyadong alam sa kanya at nagnanakaw lamang ako ng silay, sulyap, ngiti, SB sa kanya. Hindi rin pwedeng lumagpas ang landi powers to 1% dahil malalagot ako. Kaya harmless. Harmless pa ako! Hehe. May isang pagkakataon lang na nagkasalubong kami sa corridor at sabi niya, "Hi! Sharon, right?" with matching ngiting pagkatamis-tamis! At ako'y natunaw na parang ice cream na nabilad sa araw. LOL!

Si INNOCENT crush naman ay inosente. Hindi niya alam na crush ko siya at wala akong balak sabihin sa kanya dahil ito'y paglabag sa batas sibil ng Pilipinas: corrupting minors! Hahaha! Natutuwa lang ako sa kanyang pagkabibo. At para sa mga nakakakilala sa akin, wag kayong mag-alala hindi ko haharassin yung bata! Hahaha. Wag lang siyang magpapakita ng motibo kundi... :P BOO!!!

Sila ang nagbibigay kulay sa grayscale kong buhay ngayon, At sabi nga ni Lau, dapat daw siya rin magkaroon na ng crush. Hihihihi.

Pero sana si THE CRUSH maging si THE ONE! Hihihi

Ikaw, sinong crush mo?

:)

Landslide

"Well, I've been afraid of changing

'cause I've built my life around you.

but time makes you bolder

even children get older

and I'm getting older too..."

I heard the song from Smashing Pumpkins way back...

Then heard Sheli played a Glee version of the song... and I remembered the song. If I have more than enough time to make a video now, I would. But maybe I'll do that some other time. For now, just this video grabbed from youtube.

(I'll write again soon, promise...)