Manila Chronicles: Huwebes, MRT, at ang litanya tungkol sa pangit ng isang pasaherong nagmamaganda

Naririnig ko si Rebecca Black na kumakanta ng kanyang makabagbag-damdaming "Friday" kahit Huwebes pa lang ngayon. At hindi yan dahil natutuwa ako sa kanta. Nababadtrip ako kaya gusto kong gawing katatawanan ang kabadtripan ko. Ewan lang kung matawa ako.

Tulad ng araw-araw na kaganapan tuwing umaga, magbibiyahe ako galing bahay. Maghihintay ng jeep papuntang MRT. Aakyat ng hagdanan dahil hinaharangan nila ang escalator para daw sa "crowd control". Anong crowd control? Tsk. Pagdating sa may guard, inspeksyon, inspeksyon!  Malas na lang kung ang nasa harapan ay sandamukal ang dala o kaya e nakalimutang hindi pala pwedeng magdala ng softdrinks ng Mcdo sa loob ng tren. Kung susuwertehin, madali lang ang inspeksyon. Sisilip lang ang mga guards sa bag ko, so kahit may dala akong matulis na bagay ay hindi nila mapapansin dahil sa dami ng tao, kailangan nilang magmadali sa pag-iinspeksyon.

Buti na lang may tiket na ako. Kahit nasanay ako sa UP bilang Unibersidad ng Pila, hindi ko pa rin nagugustuhang pumila lalo na MRT na grabe ang ugali ng mga tao. At least sa UP, may decency ang mga tao sa pagpila. May hiya, at kahit kaya nilang i-argue ang maaari nilang gawing kabulastugan, mas pinipili pa rin ng mga taga-UP na sumunod sa pila dahil walang ibang paraan kundi yun! Haha! Sa MRT, wala rin namang ibang paraan pero bukod sa lahat na ng amoy ay maaamoy mo, sisiksikin ka pa rin kahit sa pila. Para namang may mababago kung maniniksik sila.

Hindi pa natatapos ang kalbaryo dun. Kahit makasakay ka na sa tren pagkaraan ng mahabang panahon, hindi ka pa rin makakahanda sa kung anong maaaring mangyari sa loob ng tren. Swerte mo na kung hindi masiraan ang tren. Kung may bait lang ang mga tren ng MRT, suki na sila ng Mental Hospital dahil lagi silang nasisiraan!

Sa Php15 binabayaran mo sa pagsakay sa MRT, ang katumbas lang nito ay ang kung anong tinatapakan ng paa mo. Hndi kasali ang espayong inuukopa ng iyong katawan, regardless of your size. Ang payat at ang mataba ay pareho lang. Dahil pagpasok ng tren, nawawala na ang konsepto ng espasyo. Sasabihin pa ng driver, "Maluwag pa po." Maluwag ka diyan!!! Kayo kaya ang maging pasahero!

Kung video game lang ang pagsakay sa MRT, dapat marami kang Lives, Energy at Weapons dahil hindi ka makaka-survive kung wala ka na nun! Survival of the fittest, survival of the makakapal, survival of the walang pakialam. At pagdating sa destinasyon, kailangan mo talagang magpasalamat na buhay ka pa.

Sa araw na ito, mukhang naubusan yata ako ng Energy at Weapon. Iisa na lang din yata ang Buhay ko. Delikado na. Tapos pagsakay ko ng jeep, may dalawang babaeng nagtsi-tsismisan tungkol sa kanilang lab(o)life. Haha. Tsismis. Pampadami ng Energy.

Ayon sa kuwento ng isa, may lebel daw ang kapangitan. May medyo pangit, bearable ang kapangitan, pangit, pangit na pangit, at nuknukan ng pangit. Ang lalaki na object ng kanilang pangungutya ay isa yatang manliligaw. At dahil nanliligaw, may date na naganap. Sa sobrang pangit daw ng lalaki, yung babaeng nagkukuwento ay lumayo nang makakita siya ng kakilala. Gusto ko pa sanang makinig sa kanilang kuwento kaya lang nung makita ko yung babaeng nagkukuwento, naubos lahat ng Energy ko sa sobrang hindi ko matanggap na pangitain. (Alam na!)

Kailangan kong mag-replenish ng Energy. Kasi bukas, Biyernes, uulit lang din ang ganitong pangyayari sa MRT. E ano naman kayang sidedish na kuwento ang mauulinigan ko? Hmmm...

The Ring

Pangalawa na 'to.

Unang beses, si Said, yung Mexicanong Civil Engr na nagpi-PhD ngayon sa Unibersidad Nacional de Autonoma de Mexico (UNAM) na gwapo at swak ang trip sa trip ko. Sayang yun, pero noon naman e dinedma ko lang talaga ang singsing na nakita ko sa palasingsingan sa kaliwang kamay niya. Hindi rin naman niya kinuwento. Mas nakuwento pa nga niya ang nanay at dalawang kapatid niyang babae na mas panganay sa kanya. After ilang araw, na-confirm ko na lang na totoo ang ibig sabihin ng singsing niya.

Ngayon naman, walang singsing. So inassume ko na single ito, so pwede. Nag-ilusyon. Nagpa-cute. Maraming kilig moments ng mag-isa - dahil hindi rin naman niya ako pinapansin - at nagbabalak magpa-cute sa mga susunod na araw. E biglang nalaman kong wala, may asawa na at anak si THE CRUSH. So wala nang pagpapacute na magaganap.

Hay. Badtrip.

Manila Chronicles: WTF!

What the hell is happening to the world? Seriously. Mas maiintindihan ko pa yung mga nanghoholdap kasi walang pangkain, kaysa sa nambobomba dahil lang trip nila. ANO BANG PROBLEMA N'YO? Injustice? Inequality? Discrimination? Walang magawa? Hindi ba lahat naman tayo apektado niyan? Kung yan problema n'yo, mag-emo na lang kayo! Oo nga. Lahat tayo gusto ng mas maayos na buhay, maayos na sistema ng pamumuhay, mas may silbi... pero naman!!! Alam nyo ba kung anong problemang kinakaharap ng mga tao na yan pero nananatili pa rin silang lumalaban kahit mahirap, kahit pa sabihin mong walang kakwenta-kwenta ang existence nila dahil napapaloob sila sa isang sistemang mapanupil. At least sila, pinipilit mabuhay dahil umaasa na sa darating na panahon, masosolusyunan ang mga bagay na tila walang solusyon. And besides, wala naman kayong karapatang kunin ang buhay nila. Kung magpapakamatay sila, say, tatalon sa building, iinom ng lason, maglalaslas ng pulso at kung anu-ano pang kaemuhan e choice nila yun. At least pinili nila yun. Hindi yung ganyan na sa isang iglap, wala na! Deds na! Pati pangarap ng ibang tao sa kanila, maaaring pati pangarap ng bayan para sa kanila.

Hay naku, badtrip kayo.

Traffic tuloy.

*Disclaimer: My deepest sympathies to the victims of the bombing incident at EDSA yesterday and to their families. My thoughts may not have been pure, but my sympathies are.

ANGAS

Kamusta na! Gulay, ang tagal ko nang hindi nabisita ang multiply ko. Pasensya. Kasalanan ito ng Facebook at Twitter! Harhar.

So, ano namang dahilan at biglang parang naalala ko ang multiply ko? Kung tao lang 'to malamang laking tampo na nito sa akin. Ikaw ba naman ang dedmahin ng matagal na panahon, ewan ko lang kung di ka magtampo. Tapos biglang magpapakita at magkukuwento na lang nang walang kung anong paumanhin or anything? Gosh! At kung tao lang din ang multiply, magsosorry na ako, as in now na! Mag-e-explain kung bakit ganun at aasa na maintindihan ang mga palusot ko. At tutuloy lang sa kuwento ko... hehehe

Miane! Nag-koreano?

Anyway, ayun. So huling buwan ko na dito sa AIT. Malamang, huling buwan ko na rin sa Thailand, though hindi pa rin talaga ako sigurado. Ang dami kong gustong gawin pero lahat ng 'yun ay depende sa kalakaran ng buhay. Pero ibang kuwento yun e. Bago ko pa yun problemahin, tesis muna ang problema ko ngayon, at ang lahat ng kaakibat nitong isyu na wala lang talaga akong magagawa. Gusto ko lang mag-angas, maglabas ng sama ng loob, magbasag ng bote at mag-amok ng away! hahaha. War freak!

Tulad malamang ng pakiramdam ng multiply site ko pagkatapos kong dedmahin ng ilang panahon, ganun din ang nararamdaman ko ngayon. Ayoko ng pakiramdam ng dinededma. Yung para bang napipilitan ka lang pansinin kasi ipinagsiksikan mo ang sarili mo at wala siyang magawa kasi responsibilidad ka niya, pero sa totoo lang, hindi ka niya talaga gusto (hindi nga niya maalala pangalan mo) at kung hindi dahil sa responsibilidad niya sa'yo, isa ka lang maliit na... 'speck' sa kanyang masalimuot na mundo! Oh well, speck ka pa rin actually.

Hindi ako buntis ha! hahaha. Pero parang ganun din. Nasa proseso ka ng pagluluwal ng isang idea at ang tanging hinihiniling mo ay ang presensya at sapat na pansin ng taong dapat ay tutulong sa'yo dahil, sabihin na nating, siya ang nag-cultivate sa idea mo na 'yun. At sa mga kritikal na panahong ganito, sapat na pahanon lang at pag-aaturga ang nais mo. Hindi naman sobra-sobrang atensyon (dahil nakakaumay 'yon), 'yong sapat lang para hindi ka naman madepres nang bongga. Pero dahil ang dami n'yong nakalinyang magluluwal ng iba-ibang idea, medyo hindi ka na napapansin, dahil hindi ka naman papansin, at mukhang hindi mo naman kailangan ng pansin, dahil sabihin na natin, kaya mo namang iluwal 'yan ng mag-isa. E kung totoong panganganak lang 'to, pwede bang manganak mag-isa? Helo? Loner? Miserable? Over ha!

Pero parang ganun pa rin. Ang pangit ng feeling. Parang nakakawala ng confidence. Nakakadepres.

O baka dahil metal cancerian-leonine monkey cusp ako kaya ganun? (Ano ulit?) Yung gustong napapansin pero hindi nagpapansin. Labo! At dahil hindi napapansin, nag-iinarte.

O baka sadyang narerepres lang ang totoo kong ugali, yung pasaway, na ayaw magpasakop sa kahit na anong autoridad? So, parang hindi talaga komportable dahil hindi sanay magpasakop.

O baka naman mas malalim pa dito ang dahilan, yung tipong mala-Bonifacio-Aguinaldo issue, ganun? O baka mala-Donya Victorina? O mala-Erap lang, na kapag humarap ang idea ko sa salamin e lalamunin na lang bigla at nag-poof!

Ewan. Basta 'yun. Nagugulumihanan, nangangarag, naiirita. Haaaayyyyy...Ang dami kong problema sa buhay, wala namang kuwenta. Hay naku. Hayaan na nga lang. Tanggapin mo na lang ang katotohanan na ganyan talaga ang buhay. Unfair at nakakapikon.

Oh well, papel! *sigh*

Tuesday is "Khun-sumisyon" Day

I don't like waking up early because it's torture for me, but since TUESDAY is the cleaning day for my room, I have no choice but to always get out of the bed, leave my room and roam around the campus half-asleep. And today, my friends, is Tuesday.

I don't despise the fact that someone is cleaning my room, infact I am certainly grateful for that. Yet, sometimes, I wish I never have to get up just because someone has to change my beddings. I mean, I can do that on my own, I can even clean my own room. I just don't want to be disturbed especially if sleeping is concerned.

Look, I have a difficult time sleeping. Sometimes, I am up for 48 hours before I can really feel sleepy. When I feel that, I dont hesitate, I sleep. And I dont want to be disturbed. So if someone wakes me up when I am in the middle of my dreamland adventure, that is absolutely irritating. But I don't blame the Khuns. They're just doing their jobs, so dedicated that they even miskaten me for a pillow once and they just threw all the stuff on my head bringing me entirely to my senses. They said sorry, so it was okay. But that really hurt. After that incident, my Tuesdays were never the same as before.

I just wished my dorm's cleaning schedule isn't morning. Or probably, I wish my insomnia will be cured soon so that I won't have to be so irritable all the time, Tuesdays specially.

P.S. I don't leave my room without taking a bath and bringing some baht. hehehe

 

 

Crushed

"...even when the sun is shining, I can't avoid the lightning..."

It's Over, Xiaui!

"Lalagapak ka na nga lang, wala ka pang kalaban-laban."

Sabi mo, "I am not going to call you anymore because this is not going anywhere." Pagkatapos mo akong chikahin, sasabihin mo sa akin 'yan? Ang galing mo talaga.

Sige, ganun na lang. WAG NA WAG KA NANG TATAWAG KAHIT KAILAN dahil kapag ginawa mo 'yun, ewan ko lang kung hindi ko isumbat sa'yo ang sinabi mo kani-kanina lang.

Wrong Spelling, Wrong!

Hay...

Balik na naman tayo sa hindi pagpapansinan. Nakakainis lang, hindi ka talaga namansin kanina. Pakiramdam ko tuloy ang laki-laki ng kasalanan ko sa'yo. Ikaw nga itong asyumero, kahit na totoo naman ang mga assumption mo madalas. Ayoko lang umamin kasi hindi ko alam kung ano ang magiging reaksiyon mo. At sa palagay ko naman, karapatan ko naman 'yun. Ako ang magdedecide kung aamin ako o hindi. Kaya kung magalit ka man, bahala ka na. Wag mo man akong pansinin kapag nagkita tayo, wala na akong pakialam.

Nakakirita lang ang lahat ng nangyari. Sana hindi ka na lang tumawag. Sana hindi ka ganyan kaseryoso. Sana cool ka. Pero ewan ko na lang ngayon.

Ang hirap mong ispelengin. Hay naku.

One word from you and yet it hurts a lot

You said, "BYE" when I said hello.

Fine. You will hear nothing from me anymore. I got your point, YOU DON'T LIKE ME!!! So, I suggest you stop calling me.

You're making me hate you.