Dahil wala akong mapagsulatang iba...

Tama naman ang kaibigan kong si Deo e. Isa akong malaking duwag. Magaling lang akong magsalita pero wala, kapag nandiyan na mas pinipili ko pa ring magtago o tumakas.

Hayyy...

Pinag-uusapan kasi namin kanina ang tungkol sa pag-ibig, bilang pareho kaming nababato sa aming mga ginagawa sa trabaho. Nasa Thailand pala siya at ako ay, well, basta nasa Pilipinas. Hehe. Hindi ko alam kung paano napunta ang usapan namin sa pag-ibig. Kasi ang alam ko, trabaho ang pinag-uusapan namin e. Pero 'yun, napunta na lang bigla ang usapan sa masalimuot na mundo ng pag-ibig. Madalas naman naming pag-usapan ang mga ganitong bagay pero kanina lang niya natumbok ang totoong estado ng aking pagkatao.

Ang sabi ko sa kanya, kanya-kanya namang kaduwagan 'yan. Sumang-ayon naman siya. Kung siya ang kinatatakutan ay ang pagkabaliw, ako ang kinatatakutan ko ay pag-ibig. Takot daw akong umibig. Takot daw akong tumalon. Nilalabanan ko daw sa tuwing dumarating ako sa puntong ganito.

Hindi ko rin alam bakit hindi na ako makasalita o makabawi sa kanyang sinabi dahil sa mga nakaraan naman naming usapan, lagi lang akong bumabalikwas kapag nako-corner na. Wala, kanina hindi na ako nakapanlaban pa at inamin ko na lang na duwag ako. Plus tawa, siyempre.

E ano naman ba naman pang gagawin kong pagtanggi e nakita na niya ang tunay kong kulay. Sabi ko na lang na huwag niyang ipagsasabi.

E bakit nga ba ako natatakot?

...

Hindi ko rin alam.

Siguro, tulad ng sabi ko sa kanya kanina, kakaunti na lang kasi ang natitirang tapang sa akin at kung lagi't lagi kong gagamitin at isusugal ang tapang na yun sa pagtalon, baka wala nang matira kung kailan kailangang-kailangan ko ng tapang na yun. Hindi rin naman dapat basta-bastang tumalon.

At totoo rin naman na hindi pa ulit ako bumabagsak sa napakatagal na pagkahulog na ito. Parang habang-buhay na lang yata akong mahuhulog, habang-buhay na lang akong matutuwa sa konsepto ng pag-ibig pero wala naman talagang totoong kinababagsakan, wala namang totoong minamahal.

O baka naman kasi ayaw ko naman talagang bumagsak. Dahil masakit yun. Pero nakakabato at nakakapikon na ang walang-katapusang pagkahulog na ito. Nagiging manhid na ako at baka sa oras na mahulog na ako ay hindi ko na mapansin dahil nasanay na lang ako sa pakiramdam nang laging nahuhulog na walang kinababagsakan.

Hindi ko alam.

Pero kung sakaling iibig akong muli, pwede naman kasing hindi ako mahulog diba? Pwede namang may magpapatigil lang sa walang-katapusang pagkahulog na ito.

Knight in Shining Armor?

So ang peg ko ay isang Damsel-in-Distress. Yuck, ayoko pa naman nun. Pero anong magagawa natin, minsan naghahanap lang tayo ng mala-Robin Padilla na sasagip sa atin mula sa saksakan nang tarik na bangin. Oh well...

Kung pang-leading lady lang siguro ang karakter ko, pwede. Pero hindi bagay sa akin yun e. Pang-extra o kontrabida lang ang karakter ko. At karaniwan sa mga istorya, dedma ang buong mundo kung anong mangyari sa mga extra at kontrabida.

Ako lang naman lagi ang nagkakagusto sa mga kontrabida at extra.

:(

Unlikely

Lau was reading this week's lesson, Hope Against Depression, last night while I was reading my posts from my old blog, Anik-Anik, Atbp. Actually, it was my third blog. My first attempt to publicize my thoughts was in Purple Rain, a blog feature from the defunct website of AMiCUS-UPD. I forgot to transfer all my posts to another blog before the site hit non-existence. The second one I entitled Moonshadows, which I decided to erase because of some circumstances. Haha, I remember now. Nabadtrip nga pala ako kasi may nagliligawan sa blog ko, talaga nga naman! (I think my reaction then was, "Ang kapal ha, sa blog ko pa talaga nagligawan!" Hahaha)

Anyway, so Anik-anik, atbp came to be, and my first entry was entitled Circles (the one I reposted). Siguro nasasakal lang ako sa sitwasyon ko before na kahit mga friends ko kinaiiritahan ko. I was really that aligaga that time. And my excuse then was, "I'm brokenhearted and depressed." Haha. And I think that image stayed to a point where it became synonymous to me -- Si Ligay, ang babaeng pinagsakluban ng langit at lupa! (Other synonyms would be "Ang babaeng mahilig sa True Love," "Ang babaeng mahilig sa mga pag-ibig na puno ng tandang-pananong at tandang-padamdam," among others. Haha, adik lang.) That blog became a shock absorber, where I can just rant all day, where I release all the negativity inside my brain, where I vent out all my frustrations and emotions. It actually became easier for my friends to understand me (because every time they ask me what's wrong, I would just break down and cry. I was THAT emo! Gulay!)

But something must have changed over the years. I still burst out emo-shits occasionally, pero kumakabig agad. Because the truth is, I don't have a reason, or even the right, to be depressed or whine about things that are happening or not happening.

So when Lau read the seven signs of depression, there's still a thought that I would score maybe 3 over 7 or 4 over 7. Lau said she scored 6 over 7. Hehe. Surprisingly, I got butata. ZERO. And I was like, "So sa ating tatlo dito, ako ang walang bahid ng depression? Ganun? Parang hindi naman..." So inisa-isa nila sa akin why I failed the depression test:

Depression causes a variety of painful manifestations:

• a deep sense of sadness (sorrow): Sabi nina Lau, hindi naman daw ako malungkot. Wala naman daw akong reason para malungkot. Sabi ko, hindi ba pwedeng maging reason ang kawalan ko ng lovelife? Tiningnan lang nila ako, at natawa ako kasi, honestly hindi ko naman siya pinoproblema. Pero part yun ng new year's resolution ko. Hehe. Yun nga lang, bakit mo poproblemahin ang bagay na wala? Or kung meron, e bakit mo pa poproblemahin? Hehehe.
  
  
• a lack of motivation to do anything, even enjoyable activities: Marami naman akong bagay na ine-enjoy gawin. Sulok, for example. Kahit ngarag-ngaragan, I still love being a part of it. At ineenjoy ko naman ang pagsusulat, pagdaldal, pagtawa, pagkain, hahaha!!! Ako na ang mababaw ang kaligayahan! :)
  
  
• a change in appetite and either weight loss or gain: Actually, problema ko nga ang hindi pagbaba ng timbang ko! HAHAHA! At anong loss of appetite? Walang ganun! Sarap kumain nu! Kaya hindi talaga ako mamayat! :P
  
  
• sleep disturbances, sleeping either not enough or too much: wala naman masyado, mahilig lang akong magpuyat at kailangan kong gumising ng maaga kaya minsan kulang ang tulog ko (kaya rin siguro may biglang pag-e-emo na nagaganap, hmmm...)
  
  
• feelings of low self-esteem: Sabi ni Sheli, wala daw ako nito. Never daw ako nagkaroon ng low self-esteem! Grabe naman, meron naman, hindi ko nga lang ine-entertain! Because, sabi sa Bible, I am "fearfully and wonderfully made" so bakit ako mag-iinarte? Buti nga kumpleto ako (sobra pa nga e, ng taba!!! hehe). May iba nga na may kulang pero nagagawa pa rin nilang magpasalamat. So sino ako para hindi pasalamatan ang lahat ng meron o wala ako, diba?
  
  
• poor reasoning and memory: Ewan ko lang ha, pero sabi ni Sheli, ako daw ang may pinakamaayos na memorya at reasoning powers sa aming tatlo ngayon. Bolera naman 'yang si Sheli, hahaha! Sabi ko sa kanya, I have selective amnesia kaya, maraming detalye sa past ko ang hindi ko maalala. Sabi niya, pinipili mo lang naman ang maaalala at hindi. Ayun, sapul! Hahaha
  
  
• thoughts of death and suicide: NO! I am so vain to even think of killing myself, sabi nila. Hahaha. But really, hindi talaga. Siguro dati, pero kapag naiisip ko kung paano ko papatayin ang sarili ko parang... eeeeeewww... Imagine, sasaksakin mo sarili mo, sakit kaya nun! O kaya uminom ng lason? Yuck kaya lasa nun. O kaya magbigti? E yung paghihintay mo na mamatay e nakakaloka kaya, wag na!!! Hahaha

 

Sabi rin sa lesson, a basic coping strategy for depression consists of talking to a friend who knows how to listen, and there's a healing effect in verbalizing thoughts and feelings. So maybe the reason why I don't feel depressed is because I have friends whom I can talk to with whatever. And for all the depressions I had, sila talaga ang nagtitiyaga sa akin. :) And of course, I can talk to my mom openly. We're like the best of friends. We fight, yes, but at least I can voice out my frustrations without a thought of being forsaken or whatever. Hehe.

And maybe because I talk a lot. Talk meaning write all my thoughts about anything and everything. I can verbalize my feelings and thoughts easily daw. Nagiging emo lang daw ako kasi I'm an emotion-sucking vampire, I feed on other people's emotions! Hahahaha!

But I think, the best coping mechanism talaga for depression is prayer. I don't want to sound preachy or anything, but it's the truth. Knowing someone listens to you with whatever things you want to say saves you from killing yourself. And the best listener still, for me, is my Lord.

So, guard your heart, people! Nagpa-fluctuate madalas ang emosyon ng mga tao ngayong buwan! HAHAHA. And don't forget to pray. :)

Sweets No More

...well, at least for a week. Mr. Doctor advised me not to take in anything sweet, be it liquid or solid (or gas?) So bawal ang kape. NOOOOOOO!!!

I've been sick for a week, coughing like hell, as if my baga, atay, balumbalunan (manok? haha) and all my innards would come out of my body... I hate being sick.

Sabi ni Lau, baka dahil sa fatigue at puyat kaya ako may sakit ngayon. Baka nga. I have an 8hr job during weekdays, may OT pa minsan at dumadalas, SULOK on Sundays and other sked na pwede pagsingitan, plus my review which I am neglecting to do. Sa lahat ng ginagawa kong ito dito sa Manila, I still have to go home sa Laguna because Mom needs me there. After her minor accident bago matapos ang 2010, hindi na ako masyado nakakatulog everytime umuuwi ako. I need to attend to all her needs kasi hindi niya magalaw mga kamay niya - pagkain, pagtayo, pagpuntang cr. May nag-aassist naman kami na kinuha for her, yun lang mas gusto ko kasi na ako ang nag-aattend sa nanay ko. I remember when I was in Thailand nung 2009, naaksidente rin siya. Nalaman ko na lang, magaling na siya. Nakakaguilty, siyempre. Panganay ako. Dadalawa lang kami. May asawa na kapatid ko. At ako ang babae. Kahit anong pilit kasi nating lubayan ang mga ganyang partikularidad ng buhay natin, minsan hindi lang talaga matatakasan lalo na kung usaping pamilya na ang involved. So yun. Nung maaksidente si Mama, I wanna see to it na hindi lang ako hangin na nangungumusta.

Eventually, medyo naging okay na ang pakiramdam niya. She opted not to undergo operation. Mahina na rin kasi siya unlike before, plus she has diabetes. So therapy na lang gagawin dun sa shoulders niya. After that advice from the doctor, parang bigla ko na lang naramdaman lahat ng sakit na hindi ko naramdaman nung mga nakaraang linggo. Nagsimula lang sa konting sipon, at yun nagtutuloy-tuloy na. I still tried to go to office kasi kaya ko pa naman kahit medyo nilalagnat-lagnat na ako. Pero nung thursday, di na talaga kinaya ng powers. Grabe na yung ubo, hindi na ako nakakatulog. So nung Friday, I decided na magpachek up na. The nearest clinic is the UP Health Service, aka Infirmatay este Infirmary pala.

All my college life, iilang beses pa lang ako nagpadpad sa Infirmary (kasi ayoko talaga ng ospital to begin with at ayokong umiinom ng gamot.) So, parang weird na dun ako magpapachek up. At syempre, iba na rin ang sitwasyon ngayon. Hindi na ako student. At kailangan ko nang magbayad ng serbisyo nila.

To cut the story short, ayun, nagbayad ako ng Php450 sa doktor para lang masabihan na uminom ng salabat, maraming tubig at bawal magkinain ng matamis. Niresetahan naman niya ako ng gamot, yun nga lang, pati gamot mahal. Haaay.

25 Random Things

Sandamakmak ang ganito sa facebook at friendster, yung mga "Once you've been tagged, you are supposed to blah blah..." At nakigaya rin ako. Ito yung 25 random things about me noong 2009, dagdagan lang natin ng mga komento. :)

1. I am a vegetarian. (Bilang pasaway, sumasablay na minsan.)

2. I love buying and reading books.

3. Writing is my first love. Tapos music at visual arts.

4. I love the moon.

5. I love surprises.

6. I hate waiting.

7. I soak my feet in warm water and it feels ohh so good!!!

8. I love soft and cuddly stuff. hehehe (IT'S SO FLUFFY! I WANNA DIE!!! ^^)

9. I have many pillows in my bed.

10. I wanna learn Japanese!

11. I will go to Mexico and go swimming at the beaches of Cancun or Acapulco! Hahaha (That is if I learn how to swim before the world ends at 2012, sabi sa Mayan Calendar... hahaha)

12. I want to translate Pablo Neruda's poetry straight from Spanish to Filipino. I have translated "Soneto XVII" from the English translation only... :(

13. I want to read Rizal's novels in their original version.

14. I will go backpacking before leaving Thailand in 2010. (Which I never had the chance to do because of the Red Shirt rallies there. We actually tried to go to Chang Mai at the height of the conflict. We ended up taking the wrong bus dahil nagmamadali para di maabutan ng curfew, and were sent back to Bangkok first thing in the morning. Haha)

15. I have lots of debts to pay.

16. I am considering artificial insemination as alternative (That is if I am still single by the time I turn 35; and if I'm rich enough to pay for it. Otherwise... hmmm... there are other options... hahahaha)

17. Donna said, I'm very gullible. After some revelations weeks ago, I realized that I am not just gullible, I'm stupid and naive! Ahaha Diba mga ateng?

18. I am a cry-baby, but for some reasons, I can manage to impede my tears. I acquired that talent from a not-so-distant past. Hehe. (Emo pa rin naman! ^^)

19. Sadyang madaldal lang talaga ako. Pero kapag nanahimik na ako, hmmm... I'm brewing something... evil!!! Ahaha

20. I take eating seriously. I am always silent whenever there's good food. Hehe

21. Contagious daw ang kagagahan ko! Ahaha.

22. I am a very shy person. Honestly. (Which no one actually believes. Bakit kaya? ^^)

23. I am naturally curious. Like when I was three years old, I cut my hair because I was curious what scissors can do, and how haircutters manage to cut my hair nicely. That was the time I realized that haircutting is not the career path for me. Hahaha.

24. I repeated that same "kagagahan" when I was in highschool. Inahit ko 'yung isang patilya ko! Di ba naman! Ahahaha

25. Mahilig daw ako sa "true love"... whatever that means... AHAHAHAHA

To know is to succeed.

"If you know the enemy and know yourself, you need not fear the result of a hundred battles. If you know yourself but not the enemy, for every victory gained you will also suffer a defeat. If you know neither the enemy nor yourself, you will succumb in every battle." --III, Art of War

Morning Balinguynguy

Kakatunog ng relo, 6:30 ng umaga.

boy adik: Oist pano na nga bumasa ng t-test? Hahaha

girl bangag: Hahaha. Ako pa talaga tinanong mo.

*after ilang minutes*

boy adik: Alam ko na. Ok results nung survey. Astig!

boy adik: haha

girl bangag: wow

boy adik: Madugo lang na pag-i-e-explain.

girl bangag: hahahahaha

boy adik: Daming extraneous variables...

girl bangag: Feb pa lang naman, kaya mo yan. hahaha

boy adik: Teka yung thesis mo diba place based identity?

girl bangag: Uu...

boy adik: Nag-iinfluence ba talaga 'yun for social action?

girl bangag: "Their varying placed-based identities also proved to be influenced by social factors existing in their communities, which are necessary conditions for these place-based identities to be manifested into environmental collective action."

girl bangag: Sabi ng thesis abstract

girl bangag: hahahaha

boy adik: hahaha

boy adik: Ganun ung nangyari sa isang site ko, kahit na wala masyadong resources, similar yung recovery rate from Ondoy dun sa isang site na busog sa resources

boy adik: katuwa naman

Ang agang balinguynguy naman nito... :P

Paunawa: Magka-birthday sina Boy Adik at Girl Bangag, sana naipapaliwanag nito kung bakit para silang mga sira kung mag-usap. Hahaha!

Ligay is dead.

Nagtuturo ako ng Kritisismong Pampanitikan dati at gustong-gusto kong ituro ang subject na yun. Anything goes kasi. I mean, syempre nandun yung basics, theories and all, pero marami na kasing paraan ng pagbasa ng panitikan at nakakatuwang marinig mga opinyon ng mga estudyante sa kung anu-anong texto na itatapon mo sa kanila (and of course, fun lang ang klase para ma-appreciate nila ang panitikang Filipino.)

So binigyan ko sila ng exercise, paper actually. Kailangan nilang basahin ang isang tula at gagawa sila ng papel tungkol dun: paano ang pagkakabasa nila sa tula. Bahala sila kung paano nila yun babasahin o kung anong teorya ang gagamitin nilang gabay.

Ang binigay kong materyal ay yung luma kong tula, yung MULTO. Hindi naman ako nag-expect ng sobrang bonggang kritik mula sa tula na yun. Gusto ko lang makita pano nila babasahin yun at dun na ako kukuha ng paraan pano ko ipapaliwanag sa kanila ang mga anik-anik na kailangan nilang malaman.

So yun na. Initial reaction nila nung binigay ko yung tula, "Ang drama naman nito Ma'am. Sino si Ligay?" E hindi ako nag-disclose ng info kung sino yung author, kung sino si Ligay. Kasi nga kapag nalaman nilang ako ang nagsulat nun, malamang bobolahin lang nila ako sa kanilang mga mabubulaklak na mga pananalita tapos madadala naman ako kasi, wala, pariwara lang talaga ang utak ko sa mga ganyan. hahaha.

Pagdating ng pasahan ng papel at nang tsinetsekan ko na, may mga lumabas na politikal daw ang tema ng tula, tungkol sa kalayaan, at kung anu-ano pang echos (at siyempre may nagsabi rin na walang kakwenta-kwenta ang tula na yun. Dont worry, pumasa naman siya sa klase ko pero may bahagi sa akin na gusto ko siyang ingudngud. hahaha.) Syempre bilang ako ang nagsulat nun, natatawa ako sa mga pagbasa nila dahil hello, wala namang bahid ng politikal echos ang utak ko nung sinusulat ko yun, pero in fair, pwede rin. Mahabang talastasan nga lang. Pwede ring mga kalayaan and all, pero ang puno't dulo lang nun e ang pag-e-emo ko at hindi ko naman yun masabi dahil "the author is dead" daw. Labas ang aking pagiging author ng tula sa pagkakataon yun. Kaya, keri lang.

Pero wag ka. Habang natatawa na nga ako dahil sobrang hindi ko inexpect na ganun nila yun babasahin, may isang kagimbal-gimbal na pagkabasa ang aking natagpuan. Natigilan ako at nasabi sa aking sarili na, "Kilala ba ako nito? Bakit niya alam?" Sabay tawa na nagulat na lahat ng tao sa faculty room. Parang ganito ang sabi niya:

"Ang tulang ito ay tungkol sa isang taong naghahanap ng kalayaan sa isang lipunang mapanupil. Pumipiglas siya subalit sa tuwing kanyang susubukan ay bumabalik pa rin siya sa katotohanang hindi siya matatanggap ng lipunan. Bakla si Ligay."

HAHAHAHAHAHA.

Next class namin, bitbit ko na yung result ng paper nila. Bungad na bati ko sa kanila ay:

"Ako si Ligay."

Isang segundong katahimikan at napuno ang silid ng iba't ibang tono ng sigaw, na parang yun na ang katapusan ng kanilang buhay. Haha.

OA

May kakanin na sikat sa amin sa pangalang OA. Meron siyang niyog, malagkit, asukal tapos idi-deepfry... ayun, OA sa ingredients. Haha.

Sa mga ganitong panahon, parang naririnig kong tumatawag yung nagtitinda, "OA, OA, OA kayo jan!!!" tapos tatapat siya sa bahay namin hanggang sa makulitan kaming lahat at bumili ng kanyang OA.

Hindi ako kumakain nun. Kung kakain man, tipong once a year, or kung may bisita na pamangkin, friends, etc. Iba kasi dating sa akin nung pagkain. Masarap naman siya, mabigat nga lang sa tiyan kasi malagkit na giniling with niyog at nilublob sa asukal.

So parang nararamdaman ko lang na pinatatamaan ako ng pangalan ng pagkain (OA talaga!), sukdulan na raw ang kaartehan ko sa buhay. Parang walang bukas kung magmoda. At kung malalaman ang dahilan, mapapatahimik ka na lang sabay tingin sa akin ng masama. Kasi wala naman (dapat) kapararakan. OA lang talaga. Alam mo yung exaggerated version of myself, redundant na kasi exaggeration na ako to begin with! Hahaha.

Ayun. So kadiri na. Tama na. kapag nasobrahan sa OA, either sasakit lalamunan dahil sa tamis or... magpapakawala ng sama ng loob sa kubeta.

Adik

"Adik sa'yo..."

Kaadikan lang, nagmamanifest tuloy sa panaginip! haha

Lately, I've been watching Korean dramas and movies of Jang Geun Suk, mula "You're Beautiful" na minarathon ko sa Laguna dahil sira ang cable, hanggang sa "Beethoven Virus" at "Baby and I". Ngayon, inaabangan ko lagi, kahit ang hirap kasi walang nag-o-online stream ng may english subtitle, ang "Mary Stayed Out All Night"/ "Marry Me, Mary", bagong drama ni Geun Suk-a! Hehe

Sa sobrang kaadikan, ayun. Napanaginipan ko tuloy siya kagabi! Haha. Ganito yung panaginip:

Setting: Bahay namin sa Laguna. Maraming tao, hindi ko naiintindihan mga sinasabi ng iba. Inassume ko Koreano sinasabi nila, although di ako sigurado! Hahaha! Busy daw ako sa kung anong ginagawa ko: may paglulutong nagaganap, pag-aasikaso sa bisita. Ewan din kung anong okasyon, basta maraming tao.

Sa pagmamadali ko daw, bigla akong may nakabunggong tao. Natumba. So tinulungan ko daw. Alam mo yung scene sa mga pelikula na magmi-meet yung bidang guy at bidang girl, ganyan, na medyo cheesy ang effect, ganun! Sabi ko kanya, "Are you okay?" Sagot niya sa akin, "I'm Jang Geun Suk."

Hahahahahaha!!! Laftrip!!!

Sagot ko pa sa kanya, "I know, I know." At natatawa daw ako, na medyo nagpapacute!!!

Hahaha! Adik lang!

:P

Pulang Buwan

1

Redtag Day sa Queendom X. Walang sinomang nakakalat sa kalye.Walang tambay sa mga kanto, walang nag-iingay, at walang anumang establisimientong bukas. Ang lahat ay nakakanlong sa kani-kanilang bubungan, nagpapalipas ng tatlo hanggang anim na araw kung kailan tatanggalin ang Redtag sa pintuan ng bawat bahay.

Inaasahan na ito ng mga tao sa Queendom X, ngunit minsan naaabutan pa rin silang hindi handa. Mapapatigil na lamang silang bigla sa kanilang ginagawa at bahala-na-si-Batman ang nagiging drama nila. Pero siyempre, wala si Batman dito at hindi nila 'yun kilala.

Walang fixed na araw ang Redtag Day. Ang alam lang nila, buwan-buwan nagkakaroon ng Redtag Day, at sa araw na dumating ito, umaasa sila na maayos ang mood ng apat na diwatang namumuno sa Queendom X. Ngunit sa mga nakaraang linggo, alam nilang lahat na hindi magiging maganda ang mga susunod na araw. Dahil bukod sa Redtag Day ngayon, ito ang araw na magsisimula ang katapusan ng Pulang Buwan.

Magiging madugo ang lahat.

...to be continued.

_____________________________

*bwahahahaha

Kulayin natin ang mundo

Buti na lang may nakaimbento ng post-it at makukulay na bolpen. :)

Once an outcast, always an outcast

It's a terrible feeling, but that is exactly what I am feeling right now. (insert: people whispering, "Ano ba 'yan, angas na naman isusulat niya!!!")

Simula na ng Self-Talk ko:

Ganito lang 'yan e:  either you are a total loser or probably you just like being different. Something like, deadma ka sa presence ng iba kaya feel mo outcast ka, or you like hanging out with people like you, na mahilig ding magkulong sa sarili niyang mundo.

Or, loser ka lang talaga! More like a clanging cymbal! (try mo mag-love, baka 'yun lang 'yun!)

Kung anuman 'yan, deadmahin ang feeling na 'yan dahil hindi 'yan healthy. Kung deadma sila, e di deadma ka rin, hello! Sila lang ba tao sa mundo? And for the longest time na nabuhay ka sa mundo and you didn't feel that miserable naman, walang sense to make angas about this. You can't please everybody, at siguro nga'y huli nang itanim ang konsepto ng "community" sa utak ng mga tao, even if they profess it. Laos na daw kasi ang "Bayanihan" dahil ang mga bayani, namamatay! Hay naku! Ewan!

End ng Self-Talk ko.

Hindi ko maintindihan ang sinulat ko. Sabi ko na e, 'pag angas talaga, walang kinapupuntahan.

Back to work! Chow!

Tuesday is "Khun-sumisyon" Day

I don't like waking up early because it's torture for me, but since TUESDAY is the cleaning day for my room, I have no choice but to always get out of the bed, leave my room and roam around the campus half-asleep. And today, my friends, is Tuesday.

I don't despise the fact that someone is cleaning my room, infact I am certainly grateful for that. Yet, sometimes, I wish I never have to get up just because someone has to change my beddings. I mean, I can do that on my own, I can even clean my own room. I just don't want to be disturbed especially if sleeping is concerned.

Look, I have a difficult time sleeping. Sometimes, I am up for 48 hours before I can really feel sleepy. When I feel that, I dont hesitate, I sleep. And I dont want to be disturbed. So if someone wakes me up when I am in the middle of my dreamland adventure, that is absolutely irritating. But I don't blame the Khuns. They're just doing their jobs, so dedicated that they even miskaten me for a pillow once and they just threw all the stuff on my head bringing me entirely to my senses. They said sorry, so it was okay. But that really hurt. After that incident, my Tuesdays were never the same as before.

I just wished my dorm's cleaning schedule isn't morning. Or probably, I wish my insomnia will be cured soon so that I won't have to be so irritable all the time, Tuesdays specially.

P.S. I don't leave my room without taking a bath and bringing some baht. hehehe

 

 

Tongue Twister

"Sa
lahat
ng
salitang
pinagbubuhol-buhol,
sa 'yo
lamang
talaga
ako
nabubulol."



choz!

Nagsusumixteen Series: Si Manong Kuya

Tumalon, tumakbo, at nadapa ang puso ko
nang makita ko ang likuran mo...

Hindi naging kumpleto ang nakaraang linggo ko kasi wala ka. Nalaman ko na lang, nag-China ka pala. Hindi tuloy kita nakita noong Martes at Biyernes. Isang linggo kong inabangan ang pagbalik mo, gabi-gabing dumaraan sa tapat ng dorm mo, nagbabakasaling may masisinagan akong ilaw sa kuwarto mo, pero hanggang kagabi, hindi pa rin kita nakikita.

Pero kanina, habang tulog akong nagbibisikleta papunta sa silid-aklatan, nakita ko ang likod mo, naglalakad sa may di kalayuan. Tila bang tumalon, tumakbo, at nadapa ang puso ko nang makita ko ang likuran mo. Nandito ka na ulit! Ang saya-saya naman! Kailangan ko na lang maghagilap ng sapat na lakas ng loob para man lang makatingin sa'yo ng deretso, at kung kakayanin pang makangiti sa'yo, para na akong biniyayaan ng super powers nun.

Martes na bukas. Kita-kita tayo sa klase. Hihihi. Bigla akong na-excite!

Anik-anik, Atbp., muling nagbabalik!

Isang taon na ang nakakalipas mula nang huli akong nakapaglagay ng entry sa isa kong blog, 'yung Anik-anik, Atbp. Kanina, naisipan kong magsulat muli para sa blog na 'yun. Ang pamagat, "May Buhay After UPBaguio". Nagsilbing bintana ko ang blog na yun ng aking buhay noong bago at habang nasa Baguio ako.

Noong paalis na ako, sabi ko iiwan ko na 'yun. Medyo masakit kasi para sa aking alalahanin ang mga karanasan ko sa Baguio, kaya parang ayaw ko na siyang palaguin pa.

Nito-nito lang, binisita ko ang blogsite ko na 'yun. Nagbasa, natawa, at bigla kong naisip na hindi ko pwede kalimutan ang lahat ng mga nakasulat doon dahil magaganda naman pala ang mga karanasan ko. Ika nga ng bakla kong sarili, "in fairness to me" may matino naman palang bagay na nangyari sa akin doon.

So, kanina, nagsulat lang ako. Binago ko na rin yung layout niya. May ibang alaala kasing napapasama sa tuwing nakikita ko ang layout nung blog ko na yun. E since matagal nang panahon yun at hindi na uso ang magdala ng sandamakmak na bagahe sa buhay (kumbaga sa Cebu Pacific, 15 kilos na lang ang limit ng bagahe!!!) kailangan nang magbago ng diskarte. I'm still figuring out kung anong gagawin ko dun, kasi tatlo na yung ime-maintain ko na blog. Kaya ba ng powers ko, o sapat ba ang mga kuwento ko para sa tatlong blog? Well, malay natin. Tutal, sabi nga nila, schizo naman ako. Haha.

Bisitahin n'yo, baka magustuhan n'yo rin 'yung mga dating nakasulat dun. May mga tsismis din, kung gusto n'yo. Pero siyempre, tungkol lang sa akin 'yung tsismis. Haha.

Hate ko si Cinderella

Hate ko ang kuwento ni Cinderella.

Imagine, inaapi na siya't lahat wala pa rin siyang ginagawa para ipagtanggol man lang yung sarili niya pati karapatan niya.

Tapos, kelangan pa niyang mag-rely sa powers ni Fairy God Mother para lang ma-meet niya si Prince Charming! Haller? Pwede naman niyang takasan yung step-mom niyang walang-hiya at lumarga sa party. Kung hindi 'yun aanga-anga, naisip niya sana 'yung naisip ni Fairy God Mother. Or... dapat na-anticipate na niya na magpapaka-kontabida yung pamilya niyang hilaw. Hello naman, sa araw-araw ba namang ginagago siya nung pamilya niyang hilaw e hindi pa niya naisip na hindi pa nagsasawa 'yung mga 'yun sa pangbu-bully sa kanya? Gosh.

Tapos, ayan na nga. Kunyari nagmamagandang-loob itong si Fairy God Mother. Patitikimin siya ng chance, ng opportunities. Tapos, si Cinderella naman, ayun. Uber ang pagkailusyunada! Alam naman niyang ang kabilin-bilinan ay hanggang 12 midnight lang. Ay naku, Nag-enjoy. Anuveh! Hindi pa marunong mag-budget ng time. Anong oras ba siya dumating dun sa party ni Prince Charming? Ang tagal naman nilang nagsisinaw-sayaw dun. Wala bang curfew nun? Hay naku.

Pwede naman siyang hindi tumakbo. Ganun din naman itsura niya kahit walang powers ni Fairy God Mother. Lamang nga lang ng mga ilang paligo yung "photoshopped" version niya (kasi may powers nang kasama! Ganun!)

Hay naku.

Tapos, nung nagkatakasan na, forever lang siyang naghihintay na hindi bobito si Prince Charming at mahahanap siya. Hello?? Pano kung sadyang tatanga-tanga yung prince. E sa simula pa lang, tatanga-tanga na yun e.

Tsaka glass slippers??? Pwede bang ipangsayaw yun? Hindi ka kaya mabubog dun?

Kaya pwede ba, tantanan ang mga Cinderella story.* Never nagkatotoo 'yung mga ganun.

________________________
* Ang pagka-asar na ito is brought to you by this article.
hehehe

Dalawang Bagay

May dalawang bagay akong ginawa ngayong araw na ito na tila ba nakapagpasaya sa akin, sa paraang alam kong hinding-hindi mauunawaan ng iba.

Una, yumakap ng mga stuffed toy.

Pangalawa, mag-soak ng paa sa mainit na tubig.

Gusto ko talaga ang mga stuffed toy kasi malambot, ang sarap yakapin. At sa isang tulad ko na ilag nang yumakap ng sinuman, sa stuffed toy ko binubuhos 'yung kagustuhan kong mangyakap (justification rin siguro ito kung bakit kailangang maraming unan sa kama ko, pero simula bata ako gusto kong maraming unan sa kama.) Though hindi ko mabili yung mga yun kasi mahal, okay na ako makakita or makayakap man lang ng mga stuffed toy. hehe

Ibang satisfaction naman ang nadudulot sa akin ng pagbababad ng paa sa mainit na tubig. Ang tagal kong na-deprieve sa habit kong 'to kasi walang lutuan sa dati kong bahay. Pero since pinaampon ni Kissy yung mga gamit niya sa akin habang wala pa siya dito, nagkaroon ako ng gamit at means para magawa ko ulit yung bagay na alam ko kapag hindi ko ginawa e sobrang hindi talaga ako mapapalagay.

Hayy... weird na kung weird, pero ito 'yung ilan sa mga bagay na nakakapagpakalma o nakakapagpasaya sa akin. Hehe... Lavet!