Ang Pagtakas

Biglang darating.

Bigla ring aalis.

Maglalaho na tila hindi umiral.
Ako.

Sampid.

Biglang darating.

Bigla ring aalis.

Maglalahong parang bula.

Ako.

Wala.

Di aamin.

"I am a bad case of imperfection."

Alam mo, nararamdaman kita. Nararamdaman ko kung gaano ka nasasaktan sa akin. At nasasaktan ako. Pero anong gagawin ko sa distansiyang pumapagitan sa atin? Traydor ang distansya at mapanlinlang ang panahon. Kung hindi natin tatanggapin ang sakit ngayon, baka hindi natin makayanan ang sakit sa kalaunan.

Kaya mas mabuti nang ngayon na lang.

Kung kailan hindi pa tayo pinagkakanlulo ng distansya at pinaglalaruan ng panahon.

Dahil wala akong mapagsulatang iba...

Tama naman ang kaibigan kong si Deo e. Isa akong malaking duwag. Magaling lang akong magsalita pero wala, kapag nandiyan na mas pinipili ko pa ring magtago o tumakas.

Hayyy...

Pinag-uusapan kasi namin kanina ang tungkol sa pag-ibig, bilang pareho kaming nababato sa aming mga ginagawa sa trabaho. Nasa Thailand pala siya at ako ay, well, basta nasa Pilipinas. Hehe. Hindi ko alam kung paano napunta ang usapan namin sa pag-ibig. Kasi ang alam ko, trabaho ang pinag-uusapan namin e. Pero 'yun, napunta na lang bigla ang usapan sa masalimuot na mundo ng pag-ibig. Madalas naman naming pag-usapan ang mga ganitong bagay pero kanina lang niya natumbok ang totoong estado ng aking pagkatao.

Ang sabi ko sa kanya, kanya-kanya namang kaduwagan 'yan. Sumang-ayon naman siya. Kung siya ang kinatatakutan ay ang pagkabaliw, ako ang kinatatakutan ko ay pag-ibig. Takot daw akong umibig. Takot daw akong tumalon. Nilalabanan ko daw sa tuwing dumarating ako sa puntong ganito.

Hindi ko rin alam bakit hindi na ako makasalita o makabawi sa kanyang sinabi dahil sa mga nakaraan naman naming usapan, lagi lang akong bumabalikwas kapag nako-corner na. Wala, kanina hindi na ako nakapanlaban pa at inamin ko na lang na duwag ako. Plus tawa, siyempre.

E ano naman ba naman pang gagawin kong pagtanggi e nakita na niya ang tunay kong kulay. Sabi ko na lang na huwag niyang ipagsasabi.

E bakit nga ba ako natatakot?

...

Hindi ko rin alam.

Siguro, tulad ng sabi ko sa kanya kanina, kakaunti na lang kasi ang natitirang tapang sa akin at kung lagi't lagi kong gagamitin at isusugal ang tapang na yun sa pagtalon, baka wala nang matira kung kailan kailangang-kailangan ko ng tapang na yun. Hindi rin naman dapat basta-bastang tumalon.

At totoo rin naman na hindi pa ulit ako bumabagsak sa napakatagal na pagkahulog na ito. Parang habang-buhay na lang yata akong mahuhulog, habang-buhay na lang akong matutuwa sa konsepto ng pag-ibig pero wala naman talagang totoong kinababagsakan, wala namang totoong minamahal.

O baka naman kasi ayaw ko naman talagang bumagsak. Dahil masakit yun. Pero nakakabato at nakakapikon na ang walang-katapusang pagkahulog na ito. Nagiging manhid na ako at baka sa oras na mahulog na ako ay hindi ko na mapansin dahil nasanay na lang ako sa pakiramdam nang laging nahuhulog na walang kinababagsakan.

Hindi ko alam.

Pero kung sakaling iibig akong muli, pwede naman kasing hindi ako mahulog diba? Pwede namang may magpapatigil lang sa walang-katapusang pagkahulog na ito.

Knight in Shining Armor?

So ang peg ko ay isang Damsel-in-Distress. Yuck, ayoko pa naman nun. Pero anong magagawa natin, minsan naghahanap lang tayo ng mala-Robin Padilla na sasagip sa atin mula sa saksakan nang tarik na bangin. Oh well...

Kung pang-leading lady lang siguro ang karakter ko, pwede. Pero hindi bagay sa akin yun e. Pang-extra o kontrabida lang ang karakter ko. At karaniwan sa mga istorya, dedma ang buong mundo kung anong mangyari sa mga extra at kontrabida.

Ako lang naman lagi ang nagkakagusto sa mga kontrabida at extra.

:(

Yun lang.

"If it's a broken part, replace it. If it's a broken arm then brace it. If it's a broken heart then face it." --Details in the Fabric, Jason Mraz

Narealize ko lang na kapag tumatanda ka na pala, hindi mo na kinakatakutan ang mga bagay na dati mong kinakatakutan. Yun nga lang, may mga bagay rin na dating hindi mo kinakatakutan ang ngayo'y kinakatakutan mo na, nang bongga.

Tulad halimbawa ng rejection. Kung dati ayos lang mabasted ng makailang ulit kasi fresh pa naman ang puso mo, kaya mo pang i-take ang lahat ng sakit. Kasi alam mong sa kinabukasan, nagrerefresh lang ng kusa ang puso mo.

Kaya lang habang tumatagal, marami kang natutunan. Natututo kang lumaban sa sakit. natututo kang umiwas sa sakit. Natututo kang matakot sa sakit. Hanggang sa ayaw mo na sa sakit, dahil pwede namang hindi masaktan.

Yun nga lang, hindi ka naman pwedeng magmahal nang hindi sumusugal na masaktan.

Kaya mo pa bang magmahal?

Ayoko ng Ulan

Ayoko ng ulan. Dahil para akong nilulunod nito sa dagat ng kalungkutan.

Hindi ako marunong lumangoy. At hindi ako siguradong may sasagip sa akin o kung gusto nila akong sagipin. Ang iba'y para lang nakakita ng basurang tinatangay ng alon.

Walang gustong humawak ng basura. Walang gustong sumagip ng basura. Ang basura, tinatapon. Sinusunog. Hinahayaang matangay ng hangin. Ng tubig. Ng pagkaagnas. Ng paglimot.

Ayoko ng ulan. Dahil kaya ako nitong lunurin.

At walang sasagip sa akin.

:,(

Pwede bang umayaw na lang? 'Yung tipong isang araw hindi ka na gigising? Tutal parang walang silbi na rin naman ang lahat. Hindi ka rin naman nakikita. Wala ka rin lang namang matinong ginagawa. So bakit hindi ka na lang umayaw? O di kaya'y maglaho na lang? Tutal wala rin namang pagkakaiba kung nandito ka o wala.

Pwede bang umayaw na lang?

Moda-modahan sa Hapon

Iisang langit lamang ang nagkakanlong sa ating dalawa, at ngayon kahit gaano ka kalayo, sa bibihirang pagkakataong ito, pareho tayo ng langit na tinitingnan. Sa katunayan, malapit ka kumpara sa dati. Kung pwede nga lang sana kitang abutin, pinilit ko na sanang idinipa ang aking mga braso't kamay para lang maabot ka. Pero kahit na ang layo mo sa akin ay kulang lang sa isang dipa, hindi pa rin kita pwedeng abutin. Hindi na pwede.

Kaya hanggang sa ganito na lang ako -- nalulugod sa miminsanang pagmasid sa magandang dapithapong dumaraan nang sabay sa ating dalawa.

Virtual Moda

"I’m only okay

when the palm of your hand is

in the palm of mine."

— Daily Haiku on Love by Tyler Knott Gregson

Ashes and Wine

Don't know what to do anymore. I've lost the only love worth fighting for. I'll drown in my tear-storming sea. That would show you that would make you hurt like me all the same. I don't want mudslinging games. It's such a shame to let you walk away.

Is there a chance? A fragment of light at the end of the tunnel? A reason to fight? Is there a chance you may change your mind? Or are we ashes and wine?

Don't know if our fate's already sealed. This day's spinning circus on a wheel. I'm ill with the thought of your kiss, coffee-laced intoxicating on her lips. Shut it out! I've got no claim on you now. Not allowed to wear your freedom down.

I'll tear myself away, that is what you need. There is nothing left to say but is there a chance?

Or are we ashes?

-- Kate Walsh

The Ring

Pangalawa na 'to.

Unang beses, si Said, yung Mexicanong Civil Engr na nagpi-PhD ngayon sa Unibersidad Nacional de Autonoma de Mexico (UNAM) na gwapo at swak ang trip sa trip ko. Sayang yun, pero noon naman e dinedma ko lang talaga ang singsing na nakita ko sa palasingsingan sa kaliwang kamay niya. Hindi rin naman niya kinuwento. Mas nakuwento pa nga niya ang nanay at dalawang kapatid niyang babae na mas panganay sa kanya. After ilang araw, na-confirm ko na lang na totoo ang ibig sabihin ng singsing niya.

Ngayon naman, walang singsing. So inassume ko na single ito, so pwede. Nag-ilusyon. Nagpa-cute. Maraming kilig moments ng mag-isa - dahil hindi rin naman niya ako pinapansin - at nagbabalak magpa-cute sa mga susunod na araw. E biglang nalaman kong wala, may asawa na at anak si THE CRUSH. So wala nang pagpapacute na magaganap.

Hay. Badtrip.

Landslide

"Well, I've been afraid of changing

'cause I've built my life around you.

but time makes you bolder

even children get older

and I'm getting older too..."

I heard the song from Smashing Pumpkins way back...

Then heard Sheli played a Glee version of the song... and I remembered the song. If I have more than enough time to make a video now, I would. But maybe I'll do that some other time. For now, just this video grabbed from youtube.

(I'll write again soon, promise...)

Para kay THE CRUSH

I Do Not Love Thee   

by Caroline Elizabeth Sarah Norton

I do not love thee!—no! I do not love thee!

And yet when thou art absent I am sad;

   And envy even the bright blue sky above thee,

Whose quiet stars may see thee and be glad.

I do not love thee!—yet, I know not why,

Whate’er thou dost seems still well done, to me:

   And often in my solitude I sigh

That those I do love are not more like thee!

I do not love thee!—yet, when thou art gone,

I hate the sound (though those who speak be dear)

   Which breaks the lingering echo of the tone

Thy voice of music leaves upon my ear.

I do not love thee!—yet thy speaking eyes,

With their deep, bright, and most expressive blue,

   Between me and the midnight heaven arise,

Oftener than any eyes I ever knew.

I know I do not love thee! yet, alas!

Others will scarcely trust my candid heart;

   And oft I catch them smiling as they pass,

Because they see me gazing where thou art.

Signs of Life

http://misteravid.tumblr.com/post/3273571268/what-the-bitter-ones-should-do-today

Break through hoping your demons can't catch you. So many people with a good view if you should ever be the one to hit the ground. There's stop signs on the wrong highway and it's so dark looking for answers but your headlights have already gone out. You're looking for a spark. Can April hours spring signs of life in me? 

A heart that's been buried in the ground can't break if its never found. I spent so much time digging that grave. And even if it's pain that I feel at least I know that its real. I'd rather be broken than afraid. 

Its a long ride, dont think its over. It's a fine line between disaster and a good time. Pick up the pieces and find out who you are. It's a cool sound you know youre hiding for a meltdown. Feeling the pressure like a landslide, you have to figure out why you fell apart. 

Just slow down and take it in stride. There's no deadlines as long as you're alive.

--Signs of Life, Lifehouse

Sapul!

http://misteravid.tumblr.com/post/3232688245/i-am-reposting-this-for-it-is-almost-valentimes

For all you EMOs out there: Relak, See a Muve!

Happy Puso Day! :P

Repost: Circles

The thing about circles is that there is no room for change; there are no corners to express your individuality, your happiness, your sadness. You’re stuck with who you were and what you have then.

And so you have your circle of friends –those whom you trust, those who stayed by your side through thickness and thinness, those who accept you for whoever you are and those who encourage you for whoever you will become. Yet sometimes you just hate being surrounded by them. You know that they will always have something to say with everything that you do. Even their silence could mean something.

Let’s say you’ve been hurt by someone you’ve loved for the longest time. Your friends wanted to protect you, and you let them. As fragile as a glass, you go on to find strength to move on. You tell yourself, “Hey, it’s his loss, not mine. Try to live your life apart from him. Live a life.”

It would be tough but you were convinced that everything’s going to be fine. And so you went on trying that new outlook in life. You live apart from him, well, at least for a few days. Then you realized that it’s harder than you thought because you are friends. Or at least, both of you are claiming to be. You are both trying to salvage a friendship and you understand that throwing that friendship away is just as tough as getting over him. And the worse part is that your friends are also his friends. You just can’t get rid of him as easily as you want it to be.

Getting over him, saving friendships –and to think that you’re not a superhero, you have no superpowers to deal with everything all at the same time. But that’s the fact. That’s the reality that you want to maintain, you’re friends with him minus the feeling.

Plus, you are blessed by friends who are so concerned about your well-being. It's as if they are trying to be your fairy godmother, or your personal Confucius. I guess the latter is more applicable. You know you can’t blame them because they are only concerned with what you feel, but sometimes they just make things more confusing, and you become more confused. Sure, they see things clearly more than you do but I guess they sometimes forget that it is not that easy to do things as quickly as a snap, especially when it comes to emotional dilemmas, just like what you are in right now.

Is staying in that circle the best thing to do? Or maybe you have to get out of there for a little while so that you can see things, as much as they see them? Or maybe getting some “corner” in that circle would greatly help? But if that’s the case, it would not be circle anymore.

_______________________________

Hindi ko na maalala kung bakit ko 'to sinulat, malamang nag-aangas lang ako! hahaha. April 2005 ko daw siya sinulat. Sori pero di ko na maalala anong nangyari nun. Selective amnesia. hehehe

Emoticon #2

"Preferential or unconditional love? If I love her because she has excellent qualities, then my love is conditional on the preferential considerations I have bestowed upon my beloved. If those preferential considerations are removed for any reason, then my love for her will either cease altogether, or worse, turn into hate. I MUST THEREFORE LOVE OUT OF DUTY. THEN MY LOVE IS UNCONDITIONAL! That is, I only love my beloved genuinely and unconditionally if, when all my preferential feelings are stripped away, I find that I still love her. I must be ‘‘able to continue finding her lovable, no matter how she has become changed.’’ Tell me, my friends, nagmahal na ba kayo ng ganito? This is as difficult as loving the Revolution. Even if it fails, we still must continue loving the Revolution for no reason at all just for Duty!" --Sir Gerry Lanuza, status niya sa facebook (10Feb11)

Manila Chronicles: Tales of Two Lates

Chance

"It's too late baby now, it's too late..."

Hapon na. Pagod na ang katawan. Nagliliwaliw na ang utak sa mga kung anu-anong bagay na karaniwang hindi naiisip sa normal na oras. Sa gitna ng nagsisigawang mga sasakyan at sa lumilipad kong utak, may isang pupukaw sa aking maselang atensyon.

Naka-khaki pants, black polo shirt. Di maporma pero mukhang mabango. Makinis ang mukha, nakasalamin. Geek, malamang, with a perfectly managed haircut. Kamukha niya 'yung crush ko nung highschool, nung highschool pa kami. Hmmm, tipo!!!

Napaisip ako ng mga what ifs, yung tipong sabi ni Sir Ricky Lee na nagsu-sustain sa lahat ng kwentong pampelikula sa mundo. Mga what if ngumiti siya sa akin, what if kilala ko pala siya, what if siya pala! Minsan may ganyang topak ako, pampasaya ng mundo!

Tingin-tingin lang ulit, nagpapakasasa sa isang magandang tanawin sa gitna ng usok at baho ng Maynila.

Maya-maya pa'y napatingin ako sa kanyang kamay na may hawak na backpack.

Oooopppssss...

Singsing.

Palasingsingan.

Kaliwang kamay.

Sablay.

***

Missed

"It's too late to apologize..."

Dalawang magkaibigan, nakaupo sa tapat ko sa MRT. Usap-usap sila sa mga bagay na wala akong kinalaman. Naghihintay kami na umandar ang MRT papuntang QAve. Hindi pa masyadong puno, kaya nag-aabang pa ng maisasakay. Medyo mainit, hindi pa binubuksan ang aircon.

Biglang dumating ang kasunod na tren. Napaisip ang magkaibigan na lumipat sa kabilang tren, para siguro mas maluwag o kung ano man. Paidi-idi silang tumayo, hindi mapakali kung tatayo ba o uupo na lang, kung lalakad o hindi, lilipat o hindi.

Sa may pinto, nagdesisyon silang lilipat ng tren. Paghakbang ng isa palabas ng tren, sumara ang pinto. Nagkahiwalay sila. May isa sa loob, tumuloy sa biyahe dahil wala naman siyang magagawa. May isa na nasa labas, tutuloy rin sa biyahe, ibang biyahe nga lang dahil tulad ng nasa loob, wala rin naman siyang magagawa.

Hindi ko lang alam kung sinong iniwan at naiwan.

Tatlong Araw

Paboritong post ni Kelvs sa logbook dati. hihihi

tatlong araw lang pala 

ako naging maligaya

di ko man lang napuna

tatlong araw ko'y tapos na

araw ng kalokohan aking kinagalakan

di ko naunawaan na ako'y masusugatan 

di ako makapaniwala at ako'y natulala

lumululong lumalala ngunit ba't biglang nawala

tatlong araw lang pala ako naging maligaya

di ko man lang napuna tatlong araw ko'y tapos na

tatlong araw naging masaya isang taong lumuluha

bakit mo kaya nagawa

bakit ka hindi naawa ngunit kung mapagbibigyan 

ang patalim ay hahawakan 

kahit na magmukhang timang basta magkabalikan 

tatlong araw lang pala ako naging maligaya

di ko man lang napuna tatlong araw ko'y tapus na

tatlong araw lang pala diman lang ginawang lima

di ko man lang napuna tatlong araw ko'y tapus na

talong araw

--Parokya ni Edgar

Narda

Para sa mga uber-busy.

Tila ibon kung lumipad. Sumabay sa hangin, ako'y napatingin sa dalagang nababalot ng hiwaga. Mapapansin kaya sa dami ng 'yong ginagawa? Kung kaagaw ko ang lahat may pag-asa bang makilala ka?

Awit na nananawagan, baka sakaling napakikinggan. Pag-ibig na palaisipan sa kanta na lang idaraan. Nag-aabang sa langit. Sa mga ulap sumisilip sa likod ng mga tala.

Kahit sulyap lang, Darna. 

Ang swerte nga naman ni Ding, lagi ka niyang kapiling. Kung ako sa kanya, niligawan na kita. Mapapansin kaya sa dami ng 'yong ginagawa? Kung kaagaw ko ang lahat may pag-asa bang makilala ka?

Tumalon kaya ako sa bangin,para lang iyong sagipin? Ito ang tanging paraan para mayakap ka.

Darating kaya sa dami ng ginagawa? Kung kaagaw ko sila paano na kaya?

-- Kamikazee

Lies

I think it's time, we give it up and figure out what's stopping us from breathing easy and talking straight. The way is clear if you're ready now.

The volunteer is slowing down and taking time to save himself. The little cracks they escalated and before we knew it was too late for making circles and telling lies.

You're moving too fast for me and I can't keep up with you. Maybe if you slowed down for me I could see you're only telling lies, breaking us down with your lies. When will you learn?

So plant the thought and watch it grow, wind it up and let it go.

-- Glen Hansard