Buti na lang may nakaimbento ng post-it at makukulay na bolpen. :)
Monday, February 22, 2010
Friday, February 12, 2010
Xiaui was here!
In my almost two years of stay here in Thailand, I stayed in three different student accommodations.
The first one was in SV66 B1. SV stands for Student Village, 66 means you're far from the gate, and B means you're on the second floor. I remember, I literally had to drag myself to this dorm with all the 20-kilo baggage I have. It's too far from the classrooms, too far from the gates, too far from almost everything. Hehehe. But I stayed here from August until December 2008. What I liked here though, were the natural sunlight and breeze, and the Pinoy-style morning chaos, three other Pinays were living next door. It's as if I never left home.
After SV66B1, I transferred to N310A. If SV66 was far, dorm N was even farther... from Gate 1, but it was closer to Gate 2, laundry at dorm X or Y, Kissy's, Donna's, and to my crush (he used to live in front of my dorm). This room is better. I can sing as loudly as I want to and no one seemed to care. But this room is on the third floor, has no refrigerator, and gets over heated during noon, especially summer afternoons. I stayed here from January until September 2009 and endured my summer days pretending to do my thesis proposal.
Then before going home for my data collection, my new room assignment was given. It's relatively smaller than my first two rooms. Plus points for this room are: it is near the grocery, Hom Krun (a coffee shop), ATM, classrooms, gate, etc.,; it is air-conditioned, has kitchen, and the bathroom is all mine! It's on the fifth floor though but I don't really care! Hehehe... The view isn't great here but I can always go out for a walk, hoping not to bump into my adviser. Hehehe. This is where I am spending the rest of days here as a student.
Labels:
acads,
ait,
ako,
anikanikatbp,
e54,
estudyante,
kahitano,
n310a,
sv66b1
Thursday, February 11, 2010
Mr. and Mrs. Gray*
Siya ang ka-Valentine ko. Bwahaha. *adik*
Courtesy of faceinhole.com
Labels:
anikanikatbp,
kalokohan,
sylar,
xiaui,
zacharyquinto
Monday, November 23, 2009
It's the thought that counts
Funny.
Last Saturday evening, kumain kami ng dinner ng friend kong si Vera somewhere in SM Baguio. Siyempre, magkaiba inorder namin. Chika-chika habang hinihintay ang food (habang nakita ko pa si Atty. Crush ulit). Nang dumating ang food, ang order ni Vera ang inilagay sa tapat ko, at ang order ko ang nilagay sa tapat ni Vera. Ang nakakatawa dun, medyo marami yung order ni Vera, maraming food sa plate. Yung sa akin, iisang putahe lang tapos maliit pa yung lalagyan. Diba naman? So ibig sabihin nasa itsura ko ang lalafang ng marami??? hahahahahahaha Oh well, hindi ko naman masisi si Ading Crew dahil ang diperensya ng katawan namin ni Vera ay medyo may kalakihan!
Ang moral lesson of the story: MAGPAPAYAT KA NA XIAUI DAHIL ANG TABA-TABA MO NA, AND IT SURE SHOWS! hehehe
Fine!
Last Saturday evening, kumain kami ng dinner ng friend kong si Vera somewhere in SM Baguio. Siyempre, magkaiba inorder namin. Chika-chika habang hinihintay ang food (habang nakita ko pa si Atty. Crush ulit). Nang dumating ang food, ang order ni Vera ang inilagay sa tapat ko, at ang order ko ang nilagay sa tapat ni Vera. Ang nakakatawa dun, medyo marami yung order ni Vera, maraming food sa plate. Yung sa akin, iisang putahe lang tapos maliit pa yung lalagyan. Diba naman? So ibig sabihin nasa itsura ko ang lalafang ng marami??? hahahahahahaha Oh well, hindi ko naman masisi si Ading Crew dahil ang diperensya ng katawan namin ni Vera ay medyo may kalakihan!
Ang moral lesson of the story: MAGPAPAYAT KA NA XIAUI DAHIL ANG TABA-TABA MO NA, AND IT SURE SHOWS! hehehe
Fine!
Friday, November 20, 2009
Baguio Blues
Ilang metrong alikabok na ang iyong nalanghap? Ilang kalye na ang iyong nalakad? Hindi pa tayo tapos sa ating paggagalugad, kaya bagong laso na lang muna ang sa'yo'y alay.
Malamig na panahon.
Mag-isang paglalakbay.
Walang makausap.
Walang makasama.
Mag-isa.
Daan-daang tao.
Dumaraan.
Dinaraanan.
Nakayuko.
Nakatingala.
Mabungo ma'y wala pa rin salita.
Ang buhay ng isa,
nangatog sa lamig
mag-isa.
Thursday, November 19, 2009
Bloopers
I went to this office in City Hall where I was looking for this certain person. I was so confident pa when I asked the receptionist, "Nandito po ba si Mr. ------?" with matching smile pa with uber-polite tone of voice. The girl cut my query. She corrected me from saying a different surname of the person I was looking for. Oh gosh! it was so nakakahiya, considering na that person was just 5 inches away from me! Damn! Malay ko ba, someone from another office referred me to that person and that was the name that was given to me.
And the funnier thing pa, the name I said was the exact antonym of his surname, something like i said bukas and it was really sara. Something like that. Di ba nakakahiya?
And the funnier thing pa, the name I said was the exact antonym of his surname, something like i said bukas and it was really sara. Something like that. Di ba nakakahiya?
Wednesday, November 18, 2009
Explanasyon kung bakit walang nagaganap sa blog ko
Nangangalawang na ang blogsite na ito. Ano bang nangyayari?
May dalawang bagay kung bakit hindi makapag-blog ang isang tao: una, wala siyang iba-blog kasi boring/ monotonous ang buhay niya, yung tipong sa lahat ng umaga, tanghali, hapon at gabi ay pare-pareho lang ang nagaganap; at pangalawa, sobrang daming nagaganap i.e., masaya, malungkot, busy, etc., na wala nang oras para man lang bumisita sa blog o di kaya'y hindi maisilid sa mga salita ang nagaganap. Sa kadalasan, parehong buntong-hininga lang ang nagagawa sa parehong sitwasyon. Isang buntong-hininga na uber-lalim ng pinaghuhugutan pero walang magawa kundi iyon, at indahin ang kung ano mang nagaganap sa buhay-buhay, at mag-intay na sa tamang panahon ay makakasulat muli at ang nangangalawang na blog ay unti-unting nawawalan ng kalawang.
Sana lang hindi pa nabubulok. heheheh
May dalawang bagay kung bakit hindi makapag-blog ang isang tao: una, wala siyang iba-blog kasi boring/ monotonous ang buhay niya, yung tipong sa lahat ng umaga, tanghali, hapon at gabi ay pare-pareho lang ang nagaganap; at pangalawa, sobrang daming nagaganap i.e., masaya, malungkot, busy, etc., na wala nang oras para man lang bumisita sa blog o di kaya'y hindi maisilid sa mga salita ang nagaganap. Sa kadalasan, parehong buntong-hininga lang ang nagagawa sa parehong sitwasyon. Isang buntong-hininga na uber-lalim ng pinaghuhugutan pero walang magawa kundi iyon, at indahin ang kung ano mang nagaganap sa buhay-buhay, at mag-intay na sa tamang panahon ay makakasulat muli at ang nangangalawang na blog ay unti-unting nawawalan ng kalawang.
Sana lang hindi pa nabubulok. heheheh
Tuesday, October 6, 2009
Restless, as usual
Para bang bulate o kitikiti na hindi mapakali, gustong lumakad nang lumakad ng mga paa ko, gusto kong pinagpapawisan, gusto kong makakita ng maraming-maraming bagay. Pero hindi ko magawa ngayon dahil sa dami ng mga hadlang, kasama na ang masamang panahon at kawalang ng pagkakataon.
Excuses kung titingnan. Siguro nga. Kaya rin siguro hindi ako mapakali. Kasi sa kabila ng pagiging sugapa ko sa excitement, e isa rin akong dakilang duwag, at tamad. Masamang kombinasyon, diba?
Pati utak ko, nababalisa na ng sobra-sobra.
Haaayyyy...
Excuses kung titingnan. Siguro nga. Kaya rin siguro hindi ako mapakali. Kasi sa kabila ng pagiging sugapa ko sa excitement, e isa rin akong dakilang duwag, at tamad. Masamang kombinasyon, diba?
Pati utak ko, nababalisa na ng sobra-sobra.
Haaayyyy...
Subscribe to:
Posts (Atom)